Onlangs was er op Buitenhof een interessant stukje eigentijds denken te beluisteren. Het ging over de totale ineenstorting van het CDA bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 en bij de Statenverkiezingen van kort daarop. Te gast waren Commissaris van de Koningin in Limburg en CDA-lid Leon Frissen, CDA-kenner Pieter Gerrit Kroeger en CDA-er Ruben van Zwieten, een jonge theoloog en zakenman die werkt op de Amsterdamse Zuidas.

Het gesprek ging over wat nu eigenlijk het verhaal was van het CDA, hoe je uitgangspunten zoals gerechtigheid, solidariteit en naastenliefde vertaalt naar een politiek programma. 

Natuurlijk kwam ook weer de klassieke vraag op tafel waar de C in het CDA nu eigenlijk voor staat. Christelijk? Conservatief? Nee, zeiden de twee grijze heren, de C moest komen te staan voor Connectivity. Er moest meer getwitterd worden door het CDA, daar kwam het op neer. Dan kwam het vast allemaal weer goed. 

Het gesprek kabbelde een tijdje door, en toen had de presentator weer een vraag voor de jongste deelnemer aan de discussie. Die had zich kennelijk zitten te verbijten bij het verhaal over connectivity en zei:

'Het is een poging om aan te slaan. En dat voelt iedereen, dat ziet iedereen - dat het mislukt populair is dat je over connectivity gaat praten terwijl men denkt: ik wil gewoon uitgelegd krijgen wat gerechtigheid is. Daar hoort blijkbaar een verhaal bij, dat wil ik te lezen krijgen.' 

Op nota bene datzelfde Twitter werd daarna driftig gedebateerd over deze uitzending. Meest gehoorde commmentaar van de Twitteraars: geweldig dat dat kletsverhaal over connectivity werd doorgeprikt. 

Zo zie je maar weer. Er is niets mis met Twitter, maar Twitter is een kanaal, net als de telefoon, de krant of de televisie. Wat mensen vooral willen is relevante inhoud. Via welk kanaal dan ook.