Laten we beginnen met een gezellig filmfragmentje van 3 minuten, te bekijken op YouTube. De scène ken je waarschijnlijk wel, het is de slotscene van You've got mail, de romantische komedie met Meg Ryan en Tom Hanks. Ik vraag je speciale aandacht voor de paar seconden waar deze hele scène naartoe werkt: de kus. Kijk er goed naar, en kom dan weer terug. 

Ik weet niet of je het daarnet gezien hebt, maar precies op het moment van de kus steekt linksachter in beeld de eigenaar van een terras een parasol omhoog. Mij zou dit nooit zijn opgevallen en jou waarschijnlijk ook niet. En áls iemand me erop gewezen had dan zou ik gedacht hebben dat het toeval was: de scène is immers in een park opgenomen. Kennelijk, zo zou ik denken, deed een terrashouder net de parasol omhoog terwijl de opnames aan de gang waren. Maar nee, zelfs zo'n piepklein detail op de achtergrond is bedacht, er zijn spullen voor aangesleept, er zijn figuranten voor ingehuurd, er heeft iemand door een walkie talkie 'Nu!' geroepen op het moment dat de parasol omhoog moest. En zo zit de hele film vol met kleine details die je als kijker totaal niet opvallen omdat ze zich in de periferie van je blikveld bevinden, maar die op de een of andere manier toch tot je doordringen en die je beleving enorm verrijken. 

Je zult je misschien afvragen hoe ik dan weet dat die parasol daar expres is neergezet. Ik heb een DVD van You've got mail met audiocommentaar van de scenarioschrijfster en regisseuse Nora Ephrom. Scène voor scène loopt ze al die kleine details langs die geen onderdeel zijn van de actie en waar je dus letterlijk langs heen kijkt, maar die toch een geweldig verschil maken.

Er ging een wereld voor me open.