Een klant vroeg me of ik voor hun 2000 medewerkers een boekje wilde maken over een belangrijke organisatieverandering die er aan zat te komen. 'Maar we willen wel dat het boekje een beetje opvalt,' zei de klant. 'Het gaat tenslotte over een belangrijk onderwerp.' 'Dat kan,' zei ik. 

Maar helaas, het kon niet. De klant had een huisstijl met honderden bepalingen waar geen millimeter van mocht worden afgeweken. Ik wist al precies hoe het veranderboek eruit zou komen te zien, want in de hal van het hoofdkantoor stond een groot folderrek waarin de complete collectie eigen werk was uitgestald. En met die folders was het precies als met de jasjes van Angela Merkel: hoewel ze minstens tweehonderd verschillende colbertjes in de kast moet hebben hangen, ziet Frau Bundeskanzler er toch iedere dag precies hetzelfde uit. Herkenbaar, zeker, maar ook volstrekt voorspelbaar. 
Enfin, ik schreef een interessant veranderverhaal en vervolgens ging het bij de klant de opmaak-molen in. De huisstijlpolitie zat er bovenop, en was zeer tevreden over het resultaat. Het boekje paste naadloos tussen alle andere brochures in het folderrek. 

Maar vlak nadat de 2000 boekjes door de drukker waren afgeleverd hing mijn opdrachtgever aan de telefoon, een beetje in paniek: 'Volgende week willen we het boekje gaan lanceren maar we willen natuurlijk wel dat het een beetje opvalt en aandacht krijgt. Heb jij misschien ideeën?'

Ik wist niet wat ik zeggen moest.